මා තනියෙන්

හදවතින් මා ඔබ සොයන විට

ඔබ ගිහින් දුර ඈත

ඇස් දෙකෙන් නු‍ඹ දකින විට

ඔබ සැරසි සුදුවතගින්

මා සිතින් නුඔ දකින්නට

මා ඇසින් නු‍‍ඹේ සිනා දකින්නට

දවසක් එන තුරු තනිව 

සිටිම මම.......

සදුගේ පැතුම.....

හිරු සොයයි හැමවිටම
එත් හිරු ඉන්නවා.....
සදු හඩයි හැමවිටම
හිරු නැතැයි සිතෙනවා.....
සිතිඡයක් ලංකරන්න බැරි සේ
හිරු සදුට මුණ නොගැහැනවා.....
නමුත් සදු අහස් කොනට වී
හිරු එනතුරු බලා හිදිනවා.....

මතකය මතකයක්ම විය.....

දැගිලි

ඔබගේ වෙනස් විම

සිහිනයක් ද

මා සිත් සිහිනගයි....

සුළං හසරැල් ගලායන යමෙක

ඔබේ සුවදත් ඒ සමග ආවේ

පෙරදා මැවුනු සිනාවල්

නැග ආ ඒ මදනල

අවුත් මා හිත් කොනියා ගියා....

ආදරය නම් සුන්දරයි

නමුත් එය හරි සුමිහිරි වරදකි

ඔබ නැගුව බස් මට නැ‍ගවුණා

යළිත් නුඹ හමුවෙන්න ඇත්නම්

මාගේ හද වැළපුණා......

පිනි වැස්සේ ආදරය තෙත්වී

දොරේ ගැලු ඒ ආදර කතා

යළිත් නොම එයි කිසි දිනේ

මාගේ සිත කොදුරා ගියා......

අහිමි වුනත්

ඡිවිතය..

ඡිවිතය මිහිරිය නමුත් අමිහිරි තැන් බොහෝ ඇත

සුළන් රොදන් සේ තියෙන හදවත් ගල් වි යනු ඇත

සුන්දර බව කොතෙකුත් ඇතත් අසුන්දරදේ ඡිවත් වනු ඇත

අසම්මත මේ ලොකේ සම්මත යැයි දේ තියෙනු ඇත

පතන්නාව පැතුම් දහරන් සියල්ල සිත් සනසන්නටම වනු ඇත

නමුත් ලොකේ දුක්ඛි බව එයින් වටහාගනු ඇත

සියළු පැතුම් බොදවු කළ

ඡිවිතතය දුක බව

නමුත් ලොකේ එකම සත්‍ය

එය වනු ඇත....

උරුමය....

උහුල උහුලා දුකම
සසර දුර ආ ගමන
අතැර සුපුරුදු කදුළු
හිනාවෙන්නේ කොහොම

මාගේ අප්පච්චි...

ආදරයේ දිය උල්පත...

සෙනෙහසක මහා පර්වතය.....

ගං වැලක් සේ ඔබ

මා පිටුපස සිටියේ..........

මාගේ අප්පච්චි......

හැගුම් සිරකරා සෙනෙහස පුදා 

මා ළයේ......

ඔබේ ගුණමහිමේ.......

මාතුරුලේ ඔවාලා නැලවුවා

ඔබේ උකුලේ ඉදං මා සැතපුණා

මාගේ අප්පච්චි......

 ඔබේ මතකය මා හදතුළ රැදුනේ

ඔබේ සුවදින් මා මං මත් වෙන්නේ

සදා.........

නිම්නැ ඔබේ පැතුවේ

''මා පුතු වැඡබේවා

මා පුතු රඡවේවා

මා පුතු සැනසේවා''

යැයි ඔබ කිවේ..........

මතකයි මාගේ අප්පච්චි........

ඔබේ ගුණ කෙලේසද නිම වන්නේ

මාමෙලේස පුදන්නේ ...

උපහාරයක් ම වේවා...

.මගේ අප්පච්චි..........

 -i.t.r-

මාගේ අම්මේ

අම්මේ...මං පොඩි කාළේ...
ඔය උකුළේ නැළවුනේ...
ඔබ තාලය මැව් නිසා............
මා හඩවා වැළපෙන විට
ඔබේ කිරි එරුනේ.....
රස කවි ගී කියමින් මා නැළ
වුයේ.....
''නාඩම් මය පුතුනි
දැං මං ළග සිටිමි''
කියමි ඔබ අම්මේ.....
දස මාසක් ඔබේ..
කුසයට මා හිදුවා..
ඔබේ සෙනෙහස මට පිදුවා...
අම්මේ.......
මේ අපමණ ගුණ කද....
මා කෙලෙස කියන්නේ
නිම්නෑ අපේ අම්මේ ගුණමහිමේ....
මේ මගෙන් ඔබ හට උපහාරයක් පුදමි...
අම්මේ............

මතකයන් මා අත දා

                                                         හින් මන්දාරමේ බීරැවට මුවාවි
                                                         කිව්කතා තවම ඇසෙවි

පිනි බිංදු පොළවට පතිත වෙද්දි

සිතලට උණුසුමක් වුවා ඔබ

අහස දෙස බලා වුන්නු ඔබේ නෙත් යුග

එදා කල බොරුව මට සත්‍යයක්ම වී

ඔබ අතහැර ගියේ නැත

ඔබේ මතතකයක මා අත ගා ඇත

ලොවෙන් වෙන්න ගියද

මාගෙන් නොවි යනු ඇත

හදාගන්න හිත

වලාගැබයක සොදුරු මායිමක
නුඹේ රුව ඇදි දස අත
හිනාවක් වත් දෙනෙත් වත් ඔය
බලාගන්නට වරම් හමුනොවන
ඡිවිතයම කලකණ්නි වි
ඔබෙන් හිලි‍හු ආදරය නිසා
හදාගන්න හිත
මට උදව් කරන වාද මට.........

o/l ලොක්කනේ

                      සිහිලැල් නදියේ

                       නිසද විල් තෙරේ

                       පිපෙන්නට අවසරේ

                       හදින් ගිලි හුනේ

                      ඡිවිතයට මාගේ සිතුවිලි ඇති වුනේ

                     තක්සලාවකගේ මියුරු ගි ඇසුනේ

සිතේ රු

සියක් දහසක් බලා සිටියත්

බැහැ මට කතා නෙකරන්නට

මොනාකිව්වත් අද ඔබ

එදා එසේ නැත ඔබ

හිතට දැනුනු ඒ පුංචි ආදරයත්

කියාදෙන්නේ නෑ.............

ඇත අහසේ කුරුල්ලන්සේ සිටි එදා

කපුටෝ අවිදින් වනකළා

අඩිය තිතියා දිව්ව සිහිනේ

පය ගසන්නටවත් අවසර නොදේ

සතුටෙන් සිටිය කාලයදැං නැතිවේලා..........................

ගුරුමව්නි පියවරුණී

සිප් සතර ලැබ ගන්නට-පිය නෑගු මාවතේ

සැමදා ඔබ දිලෙයි පහන් තරුවක්ව

රටක් පෝෂිත වෙයි ඔබේ නැණ නුවණින්

කුරිරු වු ලෝකයේ.........

නිර්මල දරුවන් බිහි කිරිමට ඔබ දරන වෙහෙස

කෙසේ නම් කියන්ද............

අධ්‍යාපන ගමන් මගේ-කැඩපත වන

සරසවිය වෙත පියමන් කරන්නං

නිබදව ලැබදෙන දැනුම-සාගරය මෙන් ගැඹුරුය

අරුණෝදයේ පුංචි මල් කැකුලක්

දිගන්තයටම සුවද විහිදවා

විකසිත වුයේ අනාදිමත් කාලයක සිටය

නමුත් ලෝකයාට බරක් නොවී

වහල් කම් නොකට

ගොඩනගමු දේශයක්

හඩ නගමු පාඨයක්

මෙය ඔබට තුතියක්................

සියලුම ගුරුමැණි හා පියවරුන්ට උපහාරයක්ම වේවා..................................

අහිමි වු ආදරය

ආදරය සොයා යයි මං මුලාවි

කටු ඇති රෝස මලක් රැගෙන

කටු විසයි නමුත් මල සිනිදුයි

හරිම ලස්සනයි.............

හැබැයි මාගේ ආදරේ.........................

කැළේ පිපෙන මලක් බදුය

කාටවත් නොහැගේ,නොදනි

අවංක ආදරක් කේසේ තිබෙන්නද

කරුණාවට,දායාවට ආදරය

මට නොහැගේ

එත් මම අද.....................

ආදරය හිතේ දාරාගෙන

රඡ ගෙදර බටයකු සේ

අනෙකාගේ අණට යටත්ව

අනෙකාගේ සතුටට ඉඩ දෙමි

මාගේ ආදරය....................

පරදුවට තබා

නමුත් මා ඔබට ආදරේයි............

අහසින් වැටෙන දිය පොදක්වත් තරම්

නොවටින්නට මගෙන් ඔබට වරදක් වුද

නිකමට වගෙ

සංසාරේ පාර දිගේ

මා යනවා නිකං වගේ

මේහි ඇති බාධක..............

මිනිසා නිර්මාණයක් ද නිපයුමක්ද

එතැතන ඇත්තේ ගැටලුවක් ද

මේ බාධක ඡයගත්තොත් නම්

දිනුම් කණුව ලං වේනවා

සිත මාගේ

අලෝකය පෙනේ ඈත

අදුරේ ඉදන් බලා සිටි
මාගේ හිතේ........
දුකයි අනේ දුක විතරයි
උරුම වුණේ
                                   ඔබ මා හැර යන්න එපා..
                                  මා හඩවා යන්න එපා
                                   මාගේ සෙනෙහේ ඔබටමයි...

                                   මං ඔයාගේ ඉරෝ................